WIE BEN IK

Ik zou u nu mijn levensverhaal kunnen vertellen,  over mijn achtergrond, waar ik vandaag kom, over belangrijke keuzes en gebeurtenissen in mijn leven. Wat voor opleiding ik heb gehad. Waarom ik clown geworden ben,  of ik getrouwd ben of niet, welke politieke voorkeur ik heb,  of ik kinderen heb, of ik gelovig ben wel of niet…etcetera,.  Een heel verhaal over mijzelf zou ik u kunnen vertellen, maar heb ik u dan verteld wie ik ben?
Natuurlijk,  u weet dan veel meer over mij.  U hebt meer kennis. Maar ben ik dat dan?  Die kennis? Dekt zo’n verhaal de hele lading? Zegt dat iets over mijn karakter?  Zegt het iets over hoe ik ben in het nu? Of ik waakzaam ben en alert?  Of een dromer?  Een romanticus?  Ijverig of lui?  Somber of blij?  Of van alles wat?  En al die wisselende emoties, die voortdurende strijd met het leven, lichaam en gezondheid?  Ben ik dat dan?  Ook,  maar deels, denk ik.


Ik zal u zeggen hoe ik er over denk.  Natuurlijk ben ik mijn verhaal, deels, de vorm waarin ik nu alweer zo’n ruim 55 jaar besta.  En nog steeds ben ik dat kind, dat ik ooit eens was, maar waarvan de vorm vervaagd is.  En ik ben ook al dat oudje dat zich reeds aandient.  En meer nog, veel meer nog, ben ik de stilte die daarvan allemaal getuige is. Die zich hierover steeds maar verbaasd, die met verwondering alles binnen en buiten mijn wezen gade slaat.  De stille getuige, die steeds meer mijn vriend wordt.  Ik ben.


Dus als u vraagt:  wie ben je?  Dan zeg ik nu:  ik ben de stilte die geen verhaal probeert te maken.  De stilte die open staat voor alles wat is. De ruimte waarin alles zich afspeelt.  Het eeuwige tijdloze nu.


Ik ben.  Net als jij, u, wij.  Wij zijn.  Niet meer en minder ook niet.

Fimpje EO - Stadsgezicht

Over Arthur Pirenne
Dan nu wel mijn verhaal: Ik ben geboren in Den Bosch.  Groot katholiek gezin,  3 zoons,  2 dochters.  Ik was de 3e zoon, de middelste van het geheel.
Op mijn 18e ging ik in Delft bouwkunde studeren.

Over de clown
Op mijn 25e ontdekte ik de clown.  De clown is een volwassene die het contact met zijn innerlijk, spelende blije kind cultiveert en daar theatraal vorm aan weet te geven.   Ik bleek talent te hebben. Het clownsspel is niet diep-psychologisch ingewikkeld is maar een voudig, helder en primair.  Het is wat het is, zonder dubbele bodems. De clown wil spelen vanuit wat zich voordoet in het moment. Hij hoeft niet lang na te denken...hij kan dat niet eens... Deze staat van zijn is daarna steeds meer en steeds dieper de basis geworden van mijn spel en ook mijn eigen leven. In de clown vond ik een geheim:  de vreugde van het spelen, de vreugde van het bewegen, de vreugde van het zijn.  Vreugde om niets, om een geluid, een blik, oogcontact.  De vreugde om de ander echt te zien. 

 

Over mijn clown
Mijn clown is een uitvergroting van mijn eigen ik, maar dan speelser, ongeremder.  Eigenlijk ben ik het dus zelf, maar dan net even anders. Misschien ben ik als clown wel meer mezelf...omdat ik mijn  jas van conventies en patronen meer open heb hangen. Let wel… de jas is niet uit.  Clown spelen kan spannend zijn, sprankelend, opwindend, grappig of ontroerend. En dat maakt volwassenen soms onzeker; en kinderen bijna nooit.  Want hoe moet men zich verhouden tot zo’n personage met een rode neus? Maar als al snel blijkt dat het veilig is kan de vrolijke ontdekkingsreis beginnen.